|
Beknopte samenvatting van het project
Al sinds halverwege de jaren negentig is stichting Neba in Indonesië actief op het gebied van de bestrijding van HIV en AIDS. In die tijd zijn HIV/AIDS in Indonesië in feite nog onbekend bij het grotere publiek. Degene die wel bekend zijn met HIV en AIDS zien de ziekte als iets waar alleen speciale groepen (homoseksuelen, prostituees en drugsgebruikers) slachtoffer van worden. Bovendien zijn de beleidsmakers van mening dat een epidemie zoals zich in Afrika ontwikkelde zich niet in Indonesië zal ontwikkelen vanwege culturele verschillen.
Toch zijn er ook in die tijd mensen en organisaties die zich wel zorgen maken over HIV/AIDS en de gevolgen die het voor Indonesië kan hebben. Een van die organisaties was de YPAB, een grote Indonesische stichting voor sociaal werk. Samen met de YPAB start stichting Neba in 1994 haar HIV/AIDS project.
Het werk van de stichting en haar partners heeft er niet toe geleid dat op Batam de epidemie tot staan is gebracht. Nog steeds ontwikkelt op Batam de epidemie zich op exponentiële wijze. Het beeld is hetzelfde in de rest van Indonesië; ook daar blijft de epidemie exponentieel groeien. In eerste instantie bestond de indruk dat Batam een uitzonderlijk gebied was. Vanwege de nabijheid van Singapore en Maleisië en de vrijhandelszone zou Batam een prostitutie gebied zijn (wat het is) en daarom grotere problemen hebben met HIV/AIDS dan andere gebieden in Indonesië. Dit beeld blijkt echter niet te kloppen.
Belangrijke oorzaken voor het niet aflaten van de HIV/AIDS epidemie in Indonesië zijn vooral het niet erkennen van de achterliggende oorzaken van de epidemie; de cultuur van prostitutiebezoek, gebrek aan vrouwenemancipatie, gebrek aan kennis en het in veel gevallen ontbreken van de wil om HIV/AIDS beleid uit te voeren. Nog te veel bestaat het beeld in Indonesië dat mensen met HIV/AIDS daar zelf om gevraagd hebben en dat HIV/AIDS zich beperken tot bepaalde risicogroepen. Door te ontkennen dat gewone mensen het risico lopen besmet te worden met HIV en door het niet onderkennen van de achtergronden en de werkelijke ontwikkeling van de epidemie heeft de HIV/AIDS epidemie in Indonesië zich zo sterk weten te ontwikkelen.
In de toekomst wil de stichting als onderdeel van haar lange termijn beleid zich, ook voor haar strijd tegen HIV/AIDS, niet langer alleen beperken tot het eiland Batam. Daarom heeft stichting Neba begin dit jaar contact gelegd met verschillende groepen in Noord-Sulawesi om ook daar een bijdrage te leveren aan de strijd tegen HIV/AIDS. Binnen dit nieuwe onderdeel van het HIV project wil de stichting meer dan voorheen een link leggen haar sociale ontwikkelingswerk en projecten en de strijd tegen HIV/AIDS. Hierover kunt u meer lezen in het stuk ‘Sociale en medische projecten in Noord-Sulawesi en de strijd tegen HIV/AIDS.
Overzicht belangrijkste activiteiten binnen het HIV/AIDS project in Batam
1994
Begeleidingsproject voor sekswerkers:
Begeleiding maatschappelijk werk, gratis condooms, Hepatitis B vaccinatie en SOA spreekuur
2002
Overeenkomst met overheid over behandeling van HIV/AIDS op het eiland Batam:
Binnen deze plannen wil het Budi Kemuliaan ziekenhuis, wat onder de YPAB valt, de behandeling van deze mensen op zich nemen.
Ondersteuning aan Batam Plus peersupport groep:
Batam Plus is de belangengroep van mensen met HIV/AIDS op het eiland Batam.
2004
Aanvang medewerking aan het Change in sexual behavior programma:
Binnen dit programma worden de problemen rondom HIV/AIDS geïnventariseerd, wordt voorlichting gegeven, worden stappen ondernomen om besmetting met HIV te voorkomen, worden mensen met AIDS behandeld en begeleid en worden aan de mensen met HIV/AIDS en hun familie counseling geboden.
2005
Budi Kemuliaan is aangewezen als ziekenhuis verantwoordelijk voor behandeling patiënten met AIDS.
Start bouw Anjelier kliniek voor HIV en andere infectieziekten:
Behandelcentrum voor mensen met HIV/AIDS.
Bouw Transithuis Batam:
Het Kasper Transit huis is een huis waar mensen met HIV/AIDS die niet naar de kliniek durven hun behandeling en begeleiding kunnen krijgen. Bovendien is er ruimte om mensen met HIV/AIDS die van andere eilanden komen tijdelijk te huisvesten.
2007
Ondersteuning HIV(e)ducation training:
HIV(e )ducation is een 3 maanden durende internet training voor counselors, doktoren en verplegend personeel.
Wat is het probleem?
HIV/AIDS in Indonesië; de snelst groeiende epidemie ter wereld
Op dit moment kent Indonesië een van de snelst groeiende HIV/AIDS epidemieën ter wereld. Het eerste geval van AIDS werd op het eiland Bali gevonden in 1987. Nu twintig jaar later zijn dat er inmiddels meer dan elfduizend. Data over HIV en AIDS gevallen laat zien dat de epidemie nog steeds ongeremd en exponentieel groeit. Het lijkt erop dat het aantal mensen met HIV of AIDS iedere vijf á zes jaar vertienvoudigd.
HIV en AIDS verspreiden zich in Indonesië vooral via onbeschermd seksueel contact tussen sekswerkers en hun klanten. In gebieden zoals Batam, Bali, Papua, maar ook in Noord-Sulawesi is onbeschermd seksueel contact tussen sekswerkers en hun klanten de voornaamste bron van infectie.
Deze gebieden hebben dan ook een grote seksindustrie. Niet alleen niet-Indonesiërs maken gebruik van commerciële sekswerkers. Ook de Indonesische mannen en dan vooral diegene die moet reizen voor hun werk of beroep maken geregeld gebruik van sekswerkers.
In tegenstelling tot gebieden waar onbeschermd seksueel contact de bron van infectie is, wordt de HIV epidemie in de grote steden van Java vooral gedreven door intraveneus drugsgebruik en het gebruik van niet-steriele naalden.
Tegenwoordig loopt iedereen risico op HIV
Tot enkele jaren geleden trof de HIV epidemie in Indonesië toch vooral intraveneuze druggebruikers, sekswerkers en hun klanten; groepen mensen die door hun gedrag een hoog risico lopen geïnfecteerd te worden met HIV. Tegenwoordig worden in toenemende mate ook mensen met HIV geïnfecteerd die zich niet risicovol gedragen hebben. En daarmee wordt duidelijk dat tegenwoordig iedereen risico loopt geïnfecteerd te worden met HIV.
Vrouwen zijn extra kwetsbaar voor HIV
Hoewel iedereen in Indonesië het risico loopt geïnfecteerd te worden met HIV zijn vrouwen extra kwetsbaar. Om verschillende redenen zijn juist vrouwen kwetsbaar voor HIV.
Een belangrijke reden waarom vrouwen extra kwetsbaar zijn voor HIV is een gebrek aan emancipatie in Indonesië. Dit gebrek aan emancipatie heeft tot gevolg dat prostituees niet in staat zijn condoomgebruik af te dwingen als hun klant dat niet wil, maar ook dat vrouwen prostitueebezoek en vreemdgaan van hun echtgenoot moeten accepteren en zich niet kunnen beschermen tegen het risicovolle gedrag van hun partner.
Vrouwen, vooral uit afgelegen, onderontwikkelde gebieden lopen daarnaast nog eens risico in de seksindustrie terecht te komen en als gevolg daarvan met HIV geïnfecteerd te worden.
Dat is zo, omdat armoede vrouwen dwingt actief te worden als sekswerker, zeker wanneer deze vrouwen door een gebrek aan opleiding zeer weinig kans hebben op ander werk. Vooral alleenstaande moeders lopen risico op deze manier in de seksindustrie terecht te komen omdat zij de enige kostwinnaar in het gezin zijn. Daarnaast komen vele vrouwen, niet door omstandigheden, maar door personen gedwongen in de seksindustrie terecht via trafficking.
Stigmatisering en discriminatie
Eigenlijk begint de ellende pas goed nadat mensen zijn geïnfecteerd met HIV. Op HIV rust in Indonesië een zeer zwaar stigma en mensen worden zwaar gediscrimineerd. Dat mensen hun baan kwijt raken, niet meer welkom zijn in gezin en familie en letterlijk de gemeenschap uitgetrapt worden is geen uitzondering.
Mensen laten zich daarom niet testen, of houden hun HIV status strikt geheim. Dit leidt er ook toe dat mensen die ziek zijn als gevolg van AIDS niet, of veel te laat medische hulp zoeken en als gevolg daarvan overlijden.
Een doemscenario; wanneer de HIV/AIDS epidemie blijft groeien
Hoewel het door weinigen in Indonesië nog wordt onderkend is HIV en AIDS al een enorm probleem in Indonesië. Wanneer de epidemie blijft groeien zoals nu dan zal, volgens de Verenigde Naties, Indonesië 110.000 mensen met AIDS of mensen die als gevolg van AIDS zijn overleden hebben en daarnaast nog eens 1.000.000 mensen met HIV hebben in 2010, dus al over 2 jaar. Vijf á zes jaar later zal dat 10 keer zoveel zijn.
Quote: - Ik ken niemand meer die niet iemand kent die HIV heeft of aan AIDS is overleden.. -
Zoveel HIV positieve mensen en mensen die AIDS hebben of eraan overleden zijn blijft niet zonder gevolgen voor de economie en maatschappelijke samenhang van Indonesië. Wat met een land en zijn bevolking gebeurt wanneer hoge percentages mensen HIV en AIDS hebben maakt de jongste geschiedenis van veel Afrikaanse landen duidelijk. Een dergelijk doemscenario wenst niemand Indonesië toe en stichting Neba wil zich tot haar uiterste in te zetten om dit scenario te helpen voorkomen.
Wat wil Neba met haar project bereiken?
Het HIV/AIDS probleem is veel te groot om door een kleine organisatie als stichting Neba in haar eentje aangepakt te worden. Toch wil stichting Neba bijdragen aan de oplossing van het HIV/AIDS probleem in Indonesië.
Stichting Neba wil dat doen door met haar HIV/AIDS project op lokaal niveau een bijdrage leveren aan de strijd tegen HIV en AIDS in Indonesië door aan preventie van HIV, de behandeling van AIDS, en aan het steunen van (verenigingen van) mensen met HIV/AIDS bij te dragen.
Hoe gaat Neba dat doen?
Zoals uit de samenvatting van het HIV/AIDS project duidelijk wordt heeft stichting Neba en haar partners zich op Batam tot op heden bezig gehouden met het realiseren van infrastructuur, het bieden van cursussen, trainingen en bijscholing ondersteunt van zowel medisch als niet-medisch personeel op het gebied van HIV, het ondersteunen van preventiecampagnes, vrijwillige counseling en testen (VCT), behandeling van AIDS en het ondersteunen van een peersupport groep (Batam Plus).
Omdat de stichting haar HIV/AIDS project naar Noord-Sulawesi zal uitbreiden was het moment daar om een nieuwe analyse te maken van de HIV/AIDS problematiek in Indonesië in het algemeen en Batam en Noord-Sulawesi in het bijzonder en de rol van de stichting binnen de strijd tegen HIV en AIDS om zodoende te onderzoeken op welke wijze stichting Neba het meest effectief kan bijdragen aan de strijd tegen HIV en AIDS.
Uit de analyse werden door de stichting de volgende conclusies getrokken:
1. De strijd tegen HIV/AIDS is sinds de stichting haar HIV/AIDS project in 1994 begon van karakter veranderd. Niet langer is het in de strijd tegen HIV en AIDS zaak een epidemie te voorkomen, Indonesië heeft inmiddels een van de snelst groeiende epidemieën ter wereld. Nu is het zaak de gevolgen en de groei van de epidemie te beperken.
Voorheen was HIV/AIDS toch vooral een medisch probleem van de individuen die HIV of AIDS hadden en de overheid zag de oorzaken van de epidemie (commerciële seks en intraveneus drugsgebruik) voornamelijk als een crimineel probleem. Tegenwoordig worden de sociaal en maatschappelijke aspecten van de epidemie steeds belangrijker.
Daarom moet binnen het HIV/AIDS project van de stichting steeds meer een link gelegd worden naar de sociale projecten van de stichting. De stichting heeft ervaren dat door HIV te presenteren als een maatschappelijk en sociaal probleem en niet als een medisch/crimineel probleem mensen meer openstaan voor kennis en informatie omtrent HIV/AIDS.
2. Vrouwen zijn de kritische succesfactor binnen de strijd tegen HIV/AIDS in Indonesië. Zolang vrouwen zich niet afdwingbaar kunnen beschermen tegen HIV, zullen steeds meer vrouwen HIV oplopen en doorgeven aan hun kinderen. Om te voorkomen dat vrouwen slachtoffer worden van HIV moeten zij mondig genoeg zijn om bescherming af te kunnen dwingen. Helaas zijn Indonesische vrouwen over het algemeen niet geëmancipeerd, zij durven bescherming dan ook niet af te dwingen bij hun partner of klant.
Stichting Neba wil door binnen al haar sociale en medische projecten aandacht te geven aan vrouwen emancipatie ervoor zorgen dat vrouwen minder kwetsbaar worden voor HIV.
3. Sociaaleconomische ontwikkeling van arme en/of afgelegen gebieden kan in belangrijke mate voorkomen dat vrouwen gedwongen terecht komen in de seksindustrie. Hiermee worden die vrouwen ook beschermd tegen infectie met HIV.
Wanneer in een gebied voldoende economische activiteit en opleidingsmogelijkheden zijn ontstaat een alternatief voor in het inkomen moeten voorzien via sekswerk. Naast alle andere negatieve gevolgen van sekswerk wordt ook infectie met HIV voorkomen.
4. Stigmatisering en discriminatie verergeren de gevolgen van de epidemie. Met meer kennis en informatie kan dat voorkomen. En daardoor kunnen mensen met HIV/AIDS blijven functioneren in hun gemeenschap, in plaats van dat zij worden uitgestoten.
HIV/AIDS is niet meer een probleem van individuen, maar van de maatschappij als geheel. Kleine gemeenschappen stoten mensen uit vanwege angst, onbegrip en een poging de gemeenschap te beschermen. Zo een begrijpelijke, maar onnodige reactie, zal met een al maar groeiende epidemie, maar kwaad dan goed doen.
Daarom moeten die kleine gemeenschappen gereed gemaakt worden om grote groepen mensen met HIV/AIDS, afkomstig uit hun eigen gemeenschap, op te vangen in hun eigen gemeenschap, middels het kweken van begrip en het aanbieden van gepaste en correcte informatie.
Tijdens een bijkomst van de groepen waar de stichting mee samenwerkt binnen het sociale en medische project in Noord-Sulawesi werd duidelijk dat onder normale mensen nog steeds grote onbekendheid en vrees heerst voor HIV/AIDS. Omdat onder de aanwezige groepen ook groepen zaten die zich met HIV/AIDS bezig houden ontstond een gesprek daarover. Gaande het gesprek was duidelijk dat de vrees verdween en men steeds meer ging openstaan voor de HIV/AIDS problematiek en meer begrip kreeg voor mensen met HIV/AIDS.
5. Om te voorkomen dat nieuwe generaties slachtoffer worden van HIV/AIDS moet preventie van moeder op kind veel meer aandacht krijgen in Indonesië.
De stichting wil zwaar inzetten op het voorkomen van transmissie van HIV van moeder op kind. VCT en profylactisch gebruik van anti retro virale (ARV) medicatie door de moeder voorkomt in zeer veel gevallen dat het kind rondom de geboorte besmet raakt met HIV. Van belang hierbij is dat vrouwen bereid zich te laten testen in het belang van het kind. Deze bereidheid neemt toe met op maat gesneden kennis en informatie speciaal gericht op vrouwen in afgelegen onderontwikkelde gebieden (zie punt 1).
Dat dit zo werkt laten de Pinaesaan kliniek en de vroedvrouwen van de Kencana Deiby stichting zien. Samen bieden zij VCT aan (zwangere) vrouwen aan, die afkomstig zijn uit de kleine gemeenschappen rondom Bitung. Vanwege een goede passende informatiecampagne en omdat de vrouwen begrijpen dat het nodig is om hun kinderen te beschermen, is VCT populair aan het worden. Zo populair dat er wachtlijsten zijn voor vrouwen die VCT willen.
6. Mensen met HIV/AIDS moeten worden gereactiveerd en gemotiveerd een waardevolle bijdrage te blijven leveren aan de gemeenschap. Peersupport groepen van mensen met HIV/AIDS zijn belangrijk voor de mensen zelf en als belangen en lobbygroep.
Stichting Neba wil peersupport groepen van mensen met HIV/AIDS steunen, maar in veel gevallen functioneren deze groepen slecht. Daarom wil de stichting, voor zij overgaat de activiteiten van dergelijke groepen te steunen, zich vooral richten op het verbeteren van de organisaties zelf.
7. Veel medisch personeel dat met mensen met HIV/AIDS te maken krijgt beschikt over onvoldoende kennis. Daarom zal de stichting zich blijven inzetten voor cursussen, trainingen en bijscholing van medisch personeel.
8. Het realiseren van grote infrastructurele bouwwerken zoals de stichting in het verleden samen met haar partner op Batam bouwde is op dit moment onnodig. Bovendien beschikken de stichting en haar partner over onvoldoende (gekwalificeerd) personeel om een dergelijk project goed te kunnen begeleiden.
9. Stichting Neba beschikt zeker in Noord-Sulawesi, maar ook op Batam over een voldoende netwerk op grass-root niveau. Op dat niveau kan de stichting dan ook het meest effectief zijn. Door op dat niveau en met een bottom-up benadering kan de stichting van grote waarde zijn voor de strijd tegen HIV in de kleine gemeenschappen.
10. Samenwerking met en het steunen van peersupport groepen is moeilijk in Indonesië. Dit ligt voor een deel aan de besturen van die groepen, die veelal uit (voormalige) drugsgebruikers bestaat. Dit zijn meestal mondige studenten, maar zijn als drugsgebruikers niet altijd betrouwbare partners. Andere leden zijn vaak te verlegen en bang om met hun ziekte op de voorgrond te treden, zelfs voor hun eigen leden. Daarnaast hebben niet alle besturen van de supportgroepen een duidelijk beeld van de functie van een peersupport groep en missen zij belangrijke vaardigheden die nodig zijn om leiding aan een organisatie te kunnen geven.
Dit leidt er niet toe dat de stichting ophoudt met het steunen van peersupport groepen. Wel wil de stichting voorzichtig zijn met het steunen van activiteiten van peersupport groepen. In eerste instantie wil de stichting zich vooral richting op het opbouwen van organisatiestructuren en een goede vertrouwensrelatie.
Gevolgen van de analyse voor het HIV/AIDS project
Stichting Neba wil haar steun aan de huidige activiteiten binnen het HIV/AIDS project op Batam voortzetten. Daarnaast houdt de stichting de mogelijkheid open om haar activiteiten op Batam uit te breiden wanneer deze activiteiten passen binnen het beleid van de stichting en haar analyse van het HIV/AIDS probleem in Indonesië.
In Noord-Sulawesi wil de stichting binnen haar HIV/AIDS project het volgende:
1. In samenwerking met de Pineasaan kliniek en de Kencana Deiby vroedvrouwenkliniek wil de stichting de voorlichtingscampagnes en VCT en eventueel preventie van transmissie van moeder op kind (PMTCT) voor zwangere vrouwen in de afgelegen gemeenschappen van Noord-Sulawesi uitbreiden.
Voorgesteld is om:
Voorlichting en training te bieden aan 75 peer-educators voor peersupport groepen en algemene groepen (Trainen van trainers) en 40 docenten en onderwijzers.
Voorlichting en VCT in 3 afgelegen gemeenschappen (3*40 personen)
Voorlichting aan leerlingen en scholieren (4*75 personen)
Daarnaast zal een mobiele post worden ingericht om deze en andere voorlichting en VCT campagnes mogelijk te maken.
Met goede voorlichting en socialisatie blijkt VCT populair onder vrouwen uit de verschillende gemeenschappen. Bij beschikbaarheid van voldoende middelen kan aan meer gemeenschappen voorlichting en VCT geboden worden.
2. De stichting wenst de uitrusting van de klinieken uit te breiden en geschikt te maken voor behandeling van mensen met HIV/AIDS.
Voorgesteld wordt om de klinieken te ondersteunen bij het uitbreiden van hun klein medisch instrumentarium, eventueel aangevuld met behandelbedden en stoelen.
3. In alle sociale projecten aandacht hebben voor vrouwenemancipatie (behalve de gidsclub KONTAK zijn alle andere door de stichting ondersteunde groepen in meerderheid samengesteld uit vrouwen) en voorlichting over (de maatschappelijke gevolgen van) HIV en AIDS. Dit hoeft niet in te houden dat een sociaal project een relatie heeft met HIV/AIDS. De sociale projecten vormen wel de ingang tot de gemeenschap en dankzij die projecten zullen de gemeenschappen meer openstaan voor HIV/AIDS. Daarnaast kunnen de leden van de groepen waar stichting Neba mee samenwerkt dienen als zenders die de informatie over HIV en AIDS in hun eigen gemeenschappen.
De stichting hoopt door de raakvlakken te zoeken tussen haar sociale, medische en HIV/AIDS projecten synergie te creëren en zodoende een groter effect te bereiken (op lokaal niveau) dan anders het geval zou zijn.
Betrokkenheid doelgroepen en lokale mensen
Stichting Neba is van mening dat de betrokkenheid van doelgroepen en lokale mensen van essentieel belang is voor het succes van een project. Ook binnen het HIV/AIDS project zijn daarom doelgroepen en lokale mensen betrokken bij alle fasen van het project.
Met name in Noord-Sulawesi zijn zowel het hele sociale en medische project als ook het HIV/AIDS project in die provincie bedacht, voorgesteld, zullen de projectactiviteiten wordt uitgevoerd en geëvalueerd door lokale mensen en lokale organisaties in samenspraak met stichting Neba.
Rechtstreeks bij het HIV/AIDS project in Noord-Sulawesi betrokken zijn de Pinaesaan kliniek (Manado en Bitung) en de Kencana Deiby kliniek. De Pineasaan kliniek is een instelling voor basis en reproductieve gezondheidzorg voor minderbedeelde mensen. Omdat de kliniek daardoor veel contact heeft met risicogroepen zoals sekswerkers richt de kliniek zich ook op preventie van HIV, VCT en PMTCT. De Kencana Deiby kliniek is een kliniek speciaal voor reproductieve gezondheidszorg. De kliniek wordt gerund door de gelijknamige stichting van vroedvrouwen uit de regio Bitung. De Kencana Deiby kliniek richt zich in het kader van haar doelstelling ook op preventie van HIV, VCT en PMTCT.
Daarnaast zijn binnen het sociale en medische project in Noord-Sulawesi nog eens 8 lokale organisaties uit verschillende kleine afgelegen en onderontwikkelde gemeenschappen betrokken. Deze zullen zich binnen het HIV/AIDS project vooral op de derde doelstelling richting; vrouwenemancipatie en draagvlak creëren voor preventie van HIV/AIDS, VCT en PMTCT.
Bovendien steunt de stichting binnen het medische deel van het sociale en medische project het Gunung Maria ziekenhuis in Tomohon. Dit katholieke ziekenhuis is het grootste particuliere ziekenhuis van de provincie. Het ziekenhuis is niet aangewezen als een van de 25 ziekenhuizen in Indonesië voor de behandeling van AIDS, maar de activiteiten binnen het HIV/AIDS project zullen wel met het ziekenhuis gecoördineerd.
Tenslotte zijn Dr. Agung, internist in het Gunung Maria ziekenhuis en het Algemeen ziekenhuis Malalayang in Manado, Dr. Irawan en Prof. Samsurizal uit Jakarta betrokken bij het project.
Als internist is Dr. Agung gespecialiseerd in infectieziekten en is hij verantwoordelijk voor de behandeling van mensen met AIDS in Noord-Sulawesi. Dr. Irawan en Prof. Samsurizal zijn twee leiders van de strijd tegen HIV en AIDS uit Jakarta en bestuursleden van de artsen bezorgd over HIV/AIDS vereniging. Op hun advies heeft stichting Neba besloten haar HIV/AIDS project uit te breiden naar Noord-Sulawesi. Beiden zijn als adviseurs betrokken bij het project.
Monitoring en evaluatie van het project
In eerste instantie zullen de organisaties zelf verantwoordelijk zijn voor het monitoren en evalueren van de projectactiviteiten waar zij verantwoordelijk zijn.
Daarnaast zullen de verschillende organisaties binnen het medische en sociaal project, inclusief het HIV/AIDS project regelmatig bijeen komen om de voortgang van het project als geheel te evalueren en eventueel bij te sturen. Hierbij zullen ook de adviseurs; Dr. Agung, Dr. Irawan en Prof. Samsurizal betrokken worden. Tenslotte zal de stichting zelf het project natuurlijk ook monitoren en evalueren, rechtstreeks door haar medewerkers ter plekke en middels tussentijdse en eindrapportages.
Eindoordeel
Met de uitbreiding naar Noord-Sulawesi maakt de stichting een nieuwe start met haar HIV/AIDS project. Dat bood de gelegenheid het project te analyseren en te evalueren. Besloeten is om het HIV/AIDS project in Noord-Sulawesi vanaf gemeenschapsniveau (grass root niveau) op te bouwen. Hierbij zullen moeders en vrouwen centraal komen te staan en zal de stichting zich meer richting op de achterliggende oorzaken van de epidemie (gebrek aan emancipatie, gebrek aan opleiding en armoede). De stichting hoopt door de raakvlakken te zoeken tussen haar sociale, medische en HIV/AIDS projecten in Noord-Sulawesi synergie te creëren en zodoende een groter effect te bereiken (op lokaal niveau) dan anders het geval zou zijn.
In Batam zal de stichting steun aan VCT, preventie van HIV, behandeling van AIDS handhaven en eventueel uitbreiden als dat past binnen de doelstellingen van de stichting en de conclusies van de analyse van het HIV/AIDS project.
Stichting Neba is vol vertrouwen dat zij op lokaal niveau een belangrijke bijdrage kan leveren aan de strijd tegen HIV en AIDS in Indonesië.
Terug naar boven
|
