· 

Water

Na een lang stuk rennen in de duinen hang ik onder de kraan. Ik heb dorst, want het mooie weer nodigde me uit om wat verder te gaan, en mijn lichaam snakt naar water. Het lichaam snakt naar water wat uit lichaam verdampt is, en om afvalstoffen af te voeren. Nog altijd ben ik verwonderd over het gehalte H2O die ons lichaam opmaakt, en hoe gemakkelijk we dat ingrediënt van ons leven met een handomdraai uit de kraan kunnen laten stromen.

Water betekent alleen nog veel meer voor de mens. Ik ben in elk geval dol op water: zwemmen, surfen, zeilen, duiken of in de kayak; ook als het bevroren is zoek ik het graag op. Een paar jaar heb ik dat ook veel in Indonesië kunnen doen, het land van mijn oma. We hebben met het gezin in Singapore gewoond. In Indonesië komt het water wat je drinkt niet uit de kraan. Het komt uit een flesje. Als je de eilanden doorkruist snap je al snel waarom. En als je tussen de golven ligt en het heeft flink geregend ontkom je er ook niet aan. De zee is bruin en vies.

In het binnenland is dat het water waar veel gemeenschappen het mee moeten doen. Vies water om mee te koken, om mee te wassen, en met een beetje pech door te geven aan het volgende dorpje. Matige hygiëne is een bron van ellende. Bronnen die we met NeBa schoon maken.

Daar draag ik graag aan bij. Dat is de reden om de uitdaging aan te gaan met Stichting NeBa. Elke voorziening die we plaatsen verbetert het leven van hele gemeenschappen. Voor ons een handomdraai, voor vele Indonesiërs een wereld van verschil.

 

Arne