· 

Het leven verkleind tot het dorp

Op vrijdag 13 maart begon voor mij de thuisisolatie. Met lichte verkoudheidssymptomen en een niet business critical function was met de persconferentie van de Minister President de avond ervoor het startschot gegeven voor een nieuw leven. Na enkele strubbelingen om de collega’s van de bank waarvoor ik werk zo goed mogelijk in staat te stellen om thuis te werken, gaat dat inmiddels best redelijk. Een uur minder fietsen en een uur minder in de trein elke dag. De kinderen hoeven niet meer richting school en gastouder. Boodschappen doen we slechts eenmaal per week. Familie en vrienden opzoeken zit er even niet in. En het weer doet ook goed haar best om het aangenaam te maken. 

 

Ons leven is plots ook heel klein geworden. Met mijn laptop zit ik aan de eettafel. Twee telefoons met headset; allebei leeg tegen het eind van de middag. De kinderen vinden het reuze gezellig dat papa thuis is, en zien me regelmatig als klimtoestel aan. Dus wat een held is degene die die mute knop heeft uitgevonden! Mijn vrouw en ik mogen dagelijks de kinderen begeleiden met het maken van werkboekjes en andere opdrachtjes. Het huis wordt verbouwd, dus het staat meer open dan dicht. Met een kop thee en deken om me heen probeer ik me warm te houden. Om de haverklap moeten er keuzes worden gemaakt of is er iets verkeerd gegaan. Afleidende collega’s op weg naar het koffiezetapparaat zijn er niets bij. Al met al best intens, maar ook mooi om zoveel met het gezin te zijn.

 

Als ik aan andere mensen denk, met lock downs, stijgende werkloosheid, onzekerheid en eenzaamheid; de vele gevechten tegen een eenzame verstikkingsdood, het verlies voor de nabestaanden - dan doemt een meer beangstigend beeld bij me op. Hoe moeten de minder bedeelde delen van onze wereld zich hier in hemelsnaam tegen wapenen? Wat als je inkomen wegvalt, en ook niet meer op pad mag om ander werk te zoeken? Wat als er geen adequate medische zorg in de buurt is? Waar ik me verbaas dat het wereldse leven van kort geleden ook best fijn doorgaat in crisistijd, is het crisis voor zoveel anderen. Ik hoop dat iedereen zijn weg vindt om deze crisis zo goed mogelijk te doorstaan.  

 

 

Blijf gezond, hou elkaar een beetje in de gaten en help waar nodig, en laten we hopen dat de Corona crisis niet de inleiding van andere crises.

 

 

Arne Lambert

Algemeen bestuurslid stichting Nederland - Batam